Home Blog 5 (bijna) vergeten Antilliaanse eetgewoontes
5 vergeten Antilliaanse eetgewoontes

5 (bijna) vergeten Antilliaanse eetgewoontes

door Linda Terrizzi

We hebben lang getwijfeld of we het recept voor ‘sanger’ (bloed) zouden opnemen op onze website. Uiteindelijk hebben we i.v.m. de voedselveiligheid toch maar besloten om het achterwege te laten. Ja, het is erfgoed maar nee – het kan eigenlijk écht niet meer. En dan de praktische kant: waar kun je tegenwoordig even langswippen voor een litertje geitenbloed?

Vandaar dit artikel. We noemen hier een aantal (bijna!) verdwenen eetgewoontes uit de Antillen die we graag willen overleveren aan onze kinderen, maar toch liever niet zouden terugzien tijdens het kerstdiner.

1. Pia Stinki

Het klinkt al dubieus: iets wat zich vertaalt als ‘stinkvoet’ moet wel een heel apart gerecht zijn. En dat is het ook… vroeger, toen men nog geen koelkast had, (en toen het op de Antillen tóch altijd al 30 graden was!) was er maar een beperkt aantal manieren om voedsel te bewaren. Vlees kon worden gedroogd of gezouten, maar dat was het dan wel zo’n beetje.

Wanneer er geiten werden geslacht, ontfermde men zich altijd eerst over de meer bederfelijke delen van het dier; namelijk de ingewanden. De achterpoot was een deel dat ‘voor later’ werd bewaard. Men wikkelde de poten in een doek en begroef ze in een ondiep gat in de tuin. Het liefst in de volle zon. Na ongeveer een week werd de poot opgegraven. Het is duidelijk dat de geur van de poot inmiddels niet zo aangenaam meer was. Vandaar de naam ‘pia stinki’.

2. Sanger

Waste not, want not – het is heel economisch om elk deel van een geslacht dier te gebruiken, vandaar dat zelfs het bloed werd verwerkt tot een gerecht. Waar men in Europa de voorkeur gaf aan bloedworst of ‘black pudding’, maakte men op de Antillen een gerecht met de veelzeggende naam ‘sanger’ (bloed).

Het bloed van de geiten werd samen met de lever en nieren in een pan gedaan en op smaak gebracht met groenten en specerijen. Deze massa werd verhit en geroerd, totdat het bloed stolde. De pudding die ontstond was klaarblijkelijk een delicatesse.

3. Funchi ku flor

tayó

Niet zozeer een onsmakelijke gedachte, als wel een daad van pure wanhoop. De armste mensen op Curaçao konden zich vroeger weinig anders veroorloven dan een zak met maïsmeel. Hiervan maakten ze natuurlijk funchi – voedzaam en vullend, maar met weinig smaak en vitaminen.

Er waren destijds veel emaille borden in omloop. Waarschijnlijk een erfenis van de Nederlandse kolonisten. Op het emaille was meestal een bloem geschilderd. Ouders vertelden de kinderen dat ze de stukken (droge) funchi vooral eerst even in de bloem moesten ‘dopen’, om zo de smaak en de vitaminen ervan binnen te krijgen. Een leugentje om bestwil, zullen we maar zeggen.

4. Sòpi Yuana

Absoluut géén vergeten eetgewoonte! De soep gemaakt van leguanen kan nog altijd worden gekocht op de Antillen. Het is inmiddels een dubieus gerecht geworden, omdat ook de leguanen niet meer zo veel in aantal zijn. Er gaan zelfs verhalen dat bepaalde soorten met uitsterven worden bedreigd.

Van oudsher worden de beestjes in het bos gevangen door kinderen. Deze verkopen ze dan langs de weg om zo ‘n extra zakcentje te verdienen. Toch kun je deze aparte soep ook vinden in gerenommeerde restaurants op de eilanden. Het vlees van de leguanen schijnt volgens sommigen een remedie te zijn voor allerlei kwaaltjes.

En, zoals je al een beetje verwacht wanneer het gaat om ‘speciale’ soorten vlees: het smaakt natuurlijk een beetje naar kip.

5. Sòpi di piedra

koraal

Ook soep maken was een kostbare bezigheid. Voor de komst van de bouillonblokjes moest men toch écht zelf een mengsel van groenten en vlees maken om zo het soepwater op smaak te brengen. En laten we het (toen kostbare) zout niet vergeten! Al gauw hadden mensen door dat deze zoute smaak ook kon worden behaald met het koken van stenen die langs het strand lagen.

Zo ontstond er tussen de allerarmsten op de eilanden een ware discussie over ‘welke soort stenen nu het lekkerst was’. Sommigen meenden dat stukjes koraal de meeste smaak afgaven, anderen zagen meer in ‘echte stenen’; rond, met een zo groot mogelijk oppervlak. Op die manier kon een pan water met (alweer!) stukken funchi tot iets smaakvol worden omgetoverd. Het was, laten we zeggen, een heel goedkoop alternatief voor zeevruchtensoep.


Social media

Wil je op de hoogte blijven van onze nieuwe recepten? Vergeet ons dan niet te volgen op FACEBOOK, PINTEREST of INSTAGRAM. Hier plaatsen we elke dag leuke updates, nieuwtjes en tips die bij de recepten horen.

Voor de nieuwste video's kun je je gratis abonneren op ons YOUTUBE kanaal.


Meer lekkere recepten...

Deze website gebruikt cookies. Is dat ok? Ja, prima! lees meer

Dankjewel!
Wat leuk dat je het recept hebt gedeeld... zo wordt onze Antilliaanse keuken steeds bekender! :)
Send this to a friend